Bu bağlamda da tarih kitaplarına abandım diyebilirim.

Belirli bir zaman sonra aralara roman serpiştirmeye başladım. Akıcılıkla birlikte günlük okuduğum sayfa sayısı artıyor, daha fazla kelimeyle içli dışlı oluyordum. Okuduğumu anlamaya çalışırkende pratiklik kazanıyordum.

Sonra hayatımda çeşitli noktalarda sağlam atışlar yapmama yardımcı oldu bu kitaplar…

Öyle ki geçen gün kitap fuarında bir kız arkadaşımla karşılaştığımda yanımda bulunan Devran, kızla konuşmam sırasında bir repliği hatırlatarak abi çok güzel konuştun inan ben olsam hayatta böyle konuşamazdım, dilim tutulurdu dedi.

5 mayıs gecesi de acil servis ararken sürekli dolu olduklarını gördük ve daha sonra birine girip şimdi sıra alsak ne kadar zaman sonra bakılırız diye sorduk…

Adam hasta kim diye sordu.

Arkadaşım beni gösterdi.

Ardından neyiniz var diye soran adama

Pek önemli bir şey değil, ne kadar bekleriz acaba diye sorduğumda artist şekilde 3 saat dedi ve oradan çıkarken herkesin bana baktığını gördüm.

Şimdi narsist bir yorum yapmak istemiyorum ama hayatımda değişen bazı şeyler olduğu da gözle görülür bir gerçek…

Zor zamanlarımda bana yardımcı olan kitaplarıma teşekkür ediyorum. Tabi kaliteli yazılarıyla bizlere hazinesini sunan yazarlara da…

Yapıcak bir şey yok gibi görünüyor ancak bugün kendiliğinden olan bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum.

Yaklaşık 4 civarı yatmama rağmen 12 – 13 gibi kendi kendime uyanma başarısı gösterdim.

Normal yatma süremi öncelikle 8 saate çekme girişimlerinde bulunmama rağmen bir türlü başaramadığımı biliyorum ancak bugün kendiliğinden olan bu olay bana ümit verdi diyebilirim.

Nedeni ise bana basit geliyor.

İzmir tatilimde günlerimin çok yoğun geçmesi dolayısıyla yorgunluğa alışan bünyem 8 saatlik uykuyla kendine gelebiliyorken, Ankara’da hiç yorulmayan bünyem de aynı zamanda uykuyla kendini yeniliyor.

Yapılacak şey şu olabilir. Ankara’da uyku saatini 7′ye indirip yorgunluğu en aza indirmek…

Yapmam gereken şeyler de belli zaten, kendime yaptığım güzel bir programla bir gün içersinde bir etkinliğe yönelip kendimi ondan soğutmamak için her türlü etkinliğe / işe zaman ayıracağım bir program hazırladım.

Mesela bugün Fizik dersinden sonra Kızılay’a gidip kitap alacağım ardından bu güzel kitaba başlayıp 2-3 saat zaman geçirdikten sonra günlük site işleriyle uğraşacağım…

Bu da bittikten sonra Fizik dersinin bir tekrarını yapmam gerekebilir. Nitekim sınavı orta derecede geçti CC işimi görür ama DC gelirse çuvallayabilirim.

Bu bağlamda toplayabildiğim tüm dersleri toplama zamanı geldiği kanısındayım.

Bu yazınında çok kötü olduğunu biliyorum, okurken hiçbir akıcılık bulamadınız…

Nedenini söylemeye gerek yok, diğer yazılarda bu tür bir olayla karşı karşıya gelmeyeceğinizi belirterek iyi günler diliyorum.

Birkaç gündür yazmak istediğim bir konuydu ve bugün yazı yazarken aklıma geldi.

Geçen gün başladı bu analizim, otobüsle yolculuk ederken bir çocugun, babasının kucagında uyayakalmış halini gördüm. Gariplik uyurken babasına sarılıyor olmasıydı. Eliyle babasına muhtaç oldugunu öylesine ustalıkla belirtiyordu ki görmelisiniz…

Bugün aynı tür olayı yine bir cocukta gördüm ama annesinin kucagındaydı.

Yine aynı şekilde bir muhtaçlık gösterisi vardı. Bu bir cocugun saf muhtaçlığı, diğerleriyle karıştırmamak gerek…

Neler yaptım bugun?

Yine nacizane sigorta acentemize gittim ve akşam 8 ‘ e kadar orada çalıştım.

Oradan çıktıktan sonra eve gidip akşam yemeği yedim ve yaklaşık 1 saat kitap okuyup gözlerimi dinlendirmeye başladım. Derken abim geldi ve arabayla gezmeye başladık… Şöför yine bendim, onlar da içkiye başladılar benim rahatlığımla… Dün ciddi anlamda yol katetmiş olduğumu anladım. Zannediyorum ki hafiften Alsancak yapabilirim. Trafikte araç kullanmak ne kadar zor olsada buna alışmaya başladığımı hissediyorum.

Hadi yemek yiyelim dedi ilk, böyle etkileyemedi.

Ne yapayım yemekte dedi, yumurta dedim uyku mahmurluğuyla… Ankara’da her sabah yumurta yiyen başkasıymış gibi… Tamam yapıyorum dedi ama o an kaynamış yumurta istiyorum dedim. Bir nebze kurtarmıştım sabahı…

Ancak onları yaptıgını söyleyip geldiğinde de ” sonra yiyeceğim ” dedim. İşte bu anda hiç beklemediğim şekilde ” Ankara’dan geldin, yarın gideceksin bir kahvaltı bile yapamadık ” dedi. Bu benim için önemliydi ve hemen doğruldum diyebilirim.

” Sabah sabah Seda Sayan ” eşliğinde başladı kahvaltımız… Reklama girdiğinde ” Her şey dahil ” programına geçtik… Bu sırada da kaynamış yumurtlarımın 2.sini yiyordum.

Yemek faslı bitmişti, hızla toparlanıp nacizane sigorta acentemizin yolunu tuttum. Burada ” salı ” gününe almış olduğum bileti iptal ettirdim. Henüz almasamda pazar ya da pazartesi gününe yeni bir bilet almayı düşünüyorum.

Daha sonra Devran ile buluşup kitap fuarının yolunu tuttuk… Burada uykusuz dergisinin birer çizimini alıp Genç praksis dergisine uğradık… Burada eskiden beri arkadaşlığımız olan İlker ile kısa bir sohbet edip birer Genç Praksis aldık…

Fuar alanının çevresindeki güzel ve sade bir mekandan ikişer ayvalık tostu yedik ve ” Server Tanilli ” nin söyleşine gittik…

Oradan çıktık kordonda birer bira ile günün birbirimizle geçen kısmını 90 otobüsünde sonlandırdık…

Yine nacizane sigorta acentemizin yolunu tuttum ve orada Ömer Genel müdür ( kendi aramızda ) ile biraz muhabbet ettik…

Buradan da eve gittim. Abim gelene kadar bilgisayar başında zaman geçirdim o gelince de bilgisayarı devredip kitabın kalan kısmına yumuldum, derken babam geldi ve arabanın anahtarını kaptım elinden…

Abime baktım ve geliyor musun, dedim. İnternette işi olduğunu söyledi. Babama da aynı teklifi yaptığımda ” yorgunum ” yanıtını aldım. İyi o halde ben yalnız çıkıyorum dedim ve evden çıktım arabayı çalıştırıp kısa bir Gaziemir turu attım. Ardından Gaziemir ‘ de bu işin gelişmeyeceğini düşünerek Menderes’e kırdım direksiyonumu… İlk kez yalnız araba sürmenin zevkini alıyor, sorumluluğunu üstleniyordum. Garip şekilde hoşuma giden bu sürüş zevkine Menderes dönüşüyle şimdilik son veriyorum.

Kitabımın son 30 sayfasına geldim ve heyecan iyice tavan yaptı. Tatlımı yerken kitabımı bitirme zevkini yaşamak üzere şimdilik bu satırları bırakmak istiyorum.

İyi geceler…

Öncelikle iyilikten öyle huylanır durumdayız ki, bir iyilik yapınca kart bırakma gereği de duyuyoruz…

Öyle ki her iyilik bizim için acaba sorusuyla sonuçlanır olmuş…

İşte böyle bir durumda doğdu Faili Meçhul İyilik Hareketi…

Biraz geç gelse de, hafif bir inişle hayatımıza geldi uzaklardan…

Herkes birbirine iyilik yapıp bu kartları bırakmaya başladı.

İşte güzel bir fikir, işte biz!

Herkes iyilik yapıp bu kartları bırakmaya başlamış durumda…

Bir gün karşılaşırsanız bunun gayet içten gelen bir iyilik hareketi olduğunu unutmayınız…

ve bu iyilik hareketinin ayırt edici özelliği failinin meçhul olması…

bende an itibariyle bir iyilik yaptım ancak faili meçhul olamayacak kadar belirgin bir iyilik hareketiydi. Bu yüzden kart bırakma gereği duymadım.

Neydi bu iyilik?

4 kişi kaldığımız öğrenci evinden 2 arkadaşımız seçim dolayısıyla memleketlerine gitmişti ve 4-2 ‘den 2 kişi kalmıştık…

2 gündür biriken bulaşıkları yıkaması gereken ev arkadaşım bilgisayar başına geçince baktım ki işler kalacak gibi…

Önce kendi işimi yarım bırakmamak için heyecanlı yerinde kalan kitabımı bitirdim ve bu kitabı kafamda analiz ederken bulaşık yıkarsam bir şey kaybetmiş olmacağımı düşündüm. Bu bağlamda evdeki bulaşıkları yıkayıp masayı düzenledim.

Arkadaşım henüz bu iyiliği görme şerefine nail olamadı çünkü hala odasında bilgisayar başında…

Bu sıradan bir iyilik ve faili meçhul ama gayet içten gelmiştir ve oradan da görüldüğü gibi bir beklentisi olmadan, karşılıksız yapılmış bir iyiliktir.

Bu nedenle kendimi takdir ediyorum.

Bu arada arkadaşımın odasından sesler gelmeye başladı, zannediyorum ki 5-10 dakika içersinde faili belli olan bu iyilik hareketini görecek…

Bende başka bir kitaba başlamak üzere odama gidiyorum, faili meçhul bir iyilikte kendimi ve sizleri görmek dileğiyle…