Öyle ki birçok arkadaşımız bu dertten dolayı sıkıntıda…

Üniversitede ilk kaldığım dersi hatırlıyorum. Sisteme mesaj attım ve cevap geldi, Fizik -  FF yazıyordu. Hafiften aileye ihanet etmiş bir kalleş gibi gördüm kendimi… Arkadaşlarla kahvaltı yapıyorduk ama aklım orda değildi. İlkler her zaman düşündürücü olmuştur. Bu aynı zamanda hüzünlüydü de…

Ardından ” Elektrik Teknolojisine Giriş ” diye tırt bir dersten de kalmıştım. Bu ilki gibi etkileyici bir darbe değildi. Notumun DD olması üzücüydü sadece…

2. senemdeyim ve ilk dönemden tam 4 ders bıraktım.

İkinci dönemin vize dönemi de pek verimli geçmedi çünkü gönül işleri konusunda başarısız olduğum bir dönemdi.

Hiçbir sınava çalışmadığım halde finalleri için ümit verecek notlar aldım. Etraftaki herkes şaşırmıştı. Öyle ki Fizik sınavına akşam’dan çalışmaya başlayan arkadaşım sabah sınava gitmek için kalktığımda hala ders başındaydı, beraber sınava gittik ve notlar açıklandığında o 20 ben 25 almıştım. Not komik gelmesin, ortalama 21 diye biliyorum. 50 alan çocuğu hoca göklere çıkardı o derece kötü bir sınav… Ev arkadaşım itiraz etti ve notunu 25 yaptı. Aynı notu aldığımız için epey sevindi.

Aynı şey Mekanik adlı derste de oldu ve bu işin sırrını soranlara  ” Genel Kültür birader ” diyorum. Ne alakaysa…

Kimsede ” ne genel kültürü la, fizik ve mekanikle ne alaka ” diye sormadı.

Bu konuda da şans devreye giriyor elbette…

Gün boyunca yazıma ekleyeceğim güzel konular buldum ama arkadaşla sınava çalışırken çorba oldu.

Sınava çalıştıktan sonra ruhumuzu dinlendirmek için müzik teklif ettim, tamam yanıtını aldığımda ne dinleyelim diye yine kendisine sordum.

Bunu yapmamın nedeni de bir yere gittiğimde bana zorla dinletilen müziğin üzerimde yarattığı sıkıcı etkiydi. Adam zaten yaban ellerde bir de ismediği müziği dinlemek zorunda kalmasın istedim. ( ne anlayışlı adamsın demeyin, bir gün denk gelirsek seçimi bana bırakın, tamam mı? )

ve gitmeme 6 gün kalmış İzmir hakkında planlarım…

11 Haziran saat 00.10 gibi İzmir’de olduğumu varsayarsak aynı günün sabahı babamı işe bırakıp oradan arabayı alıp kısa bir izmir turu yapacağım. Tur bittiğinde saat 09.00 gibi bir şey olacaktır. Oradan da acenteye gidip hafiften çalışma stratejimi ve bölgemi belirleyeceğim.

14 Haziran’da yine sabah 08.00 gibi kalkıp kordon’da kahvaltının ardından ÖSS ‘ ye girip eve gideceğim…

İlk 4 günlük planımı yaptım, gerisi de çoğu zaman çalışarak ve okuyarak geçecektir. Gerçek bir tatil olmayacak gibi…

Hafif mizahi bir başlık olsa da “ Hayat, kozunu söyle ” yaratıcı bir çalışma olarak irkiyor adamı…

Zamanın gençlerine kıyasla yaşlı olanlarla üniversite hakkında konuşulduğunda Hayat Üniversitesi‘ni bitirdiklerini söylerler. Soyut görünse de ben de böyle bir üniversite olduğu kanısındayım.

Hatta üstten ders alacak kadar iyi bir eğitim alıyorum hayattan… Bu da benim açımdan galibiyeti getiren gol gibi bir şey oluyor.

Aslında pozitif baktıkça hayat her zaman güzel, zannediyorum ki bizler karamsarlıklarımızın esiri oluyoruz.

Öyle ya duygusal da insanlarız…

Sınavlardan da konuşmak gerekirse, beklediğim gibi geçti diyebilirim. Anormal bir durumla karşılaşmadım sınavlarda bu sevindiriciydi elbette… Finallere sağlam bir çalışmayla alttan ders bırakmayarak bir üst seneye gözümü dikebilirim diye düşünüyorum. Karmaşık gelen derslerin, çalışmayla aşılacağını görüyorum, uygulamada da bu sorunu aştığım zaman okulu takıntısız olarak zamanında bitirebilirim.

Yaptığın işlerden bahset derseniz bu sıralar her şey yolunda, hiçbir proje hakkında bilgi vermiyorum ki nazar değmesin…

Bu arada bir proje direktörüyle görüşeceğiz, proje geliştirme ekibi gibi güzel bir işe de başlayabilirim. Bu durumda bazı sitelere ayırdığım zamandan feragat edip işime bakmam gerekicek ama makbuldur benim için…

Ehliyetini almış ancak henüz bu rahatlıkla araba kullanma şerefine nail olamamış biri olarak İzmir’e kaç gün kaldığını saymakla meşgulüm…

Sizlere de kolay gelsin…

Öncelikle okulun Mediko adındaki sağlık dağıtan kurumundan bu iş yapılabilir mi diye kısa araştırma yaptık ve yapılamayacağı yanıtını alınca, Gazi Üniversitesi hastanesinin yolunu tuttuk… ( not : hastane diye yazılır. )

Girişte bizi karşılayanlar elleri çiçekli küçük kızlar değil; Sedyede muhtemelen kötü durumda olan, belki de zor bir ameliyattan çıkmış olan genç / yaşlı insanlardı.

İlk başlarda bu karelere bakmamak için oldukça çaba harcadıksa da bir zaman sonra bunların da hayatın gerçekleri olduğunu kabullendik ve bu gerçekle yüzleşmenin doğru olacağı sonucuna vardık…

İki büklüm bir teyze, etrafa bakıyordu ancak yalnızca sabit bir nokta aradığı belliydi, belki de geçmişini düşünüyor, isyan ediyordu yaşadıklarına…

Belki de çok mutluydu geçmişinden ve erken sayıyordu hastalığını… Çok güzel bir genç kızdı ve bu durumları düşünmemişti hiç ve buna yanıyordu. Hastalığı kendine yakıştıramıyordu yada… Bilmek güç ancak gözleri ne kadar hastanedeyse aklı da o kadar dışarıdaydı…

Ardından 50 li yaşlarda olması muhtemel bir abi göründü, tekerlekli sandelyede elinden çıkan plastik parçaları görünce sag kolundan bir tıbbi müdahale yapıldığı anlaşılıyordu. Bitkin görünüyordu ve arabayı iteleyen hastane görevlisi onu öylesine ustalıkla yönetiyordu ki abi hayallerini bırakıp, düşme korkusu yaşamıyordu.

Arkadan eşi olarak tahmin ettiğim teyze geliyordu. Abiyi burada da yalnız bırakmadığını belirtmek istercesine yanında olmaya özen göstererek…

Sonra hayallere dalıyorum ben ve günümüz kızlarını düşünüyorum. yeni yüzyılın bizlere bahşettiği kızları…

Onlar için hastalık bir yana dursun birkaç kelime bile güçsüzlük belirtisi olabiliyordu.

Seven tüm kadınlar, sizler gerçekten cenneti ayakları altında tutan insanlarsınız…

Saygı sizlere layıktır.

Ersin KILIÇ