ve kader…

Hayatımda en sevdiğim insanlar arasında olan Devran, Ankara yolunda…

Büyük ihtimal seneye aynı kutucukta ders göreceğiz… Bu da hayatımızın geri kalanı için çok yararlı olacak… Şimdiden hayal kurmak istemesek de Ankara’ya yakın olması bile hayallerimizin başlaması için yeterli oluyor. Ayrıca bir sürpriz isim daha Ankara yolunda.. Onu da ilerleyen zamanlarda açıklamak doğru olacaktır.

İnternetteki dostlarımdan bahsetmiştim bir önceki yazımda… Bu sefer onlara bir de Yiğit’i ekleyeceğim…

Türkiye’nin en iyi ” SEO ” teknikeri… ” seo ” aramasında ilk sırada çıkıyor ve bu büyük başarının yanısıra bir de ” seo ” kitabı var. Henüz 18 yaşında ve tanışmamız yaklaşık 2.5 sene önceye tekabul ediyor. Bir forum buluşmasında tanışmıştık ve geldiği nokta o güne göre hayal bile edilemiyecek bir yer… Kişiliğinden de bir şey kaybetmemiş.. Oturup iki çift lafladık.. Ardından kitabının bilgisayardaki halini yolladı mailime… Bir şey gönderdim adresine dediğinde , açıp baktım ki bu büyük lütuftu. Parayla sattığı bu kitabı ücretsiz yollaması hoş oldu ama aynı zamanda mahcup etti beni… Bunu ilettiğimde ” yaptığımız muhabbet paradan çok daha önemli ” dedi ve yine gönlümde taht kurdu. Bazı insanlar dürüstlüklerinden hiçbir şey kaybetmez ya, onlardan biri Yiğit , önü de açık… Umarım başarısı devam eder.

Bu bağlamda da tarih kitaplarına abandım diyebilirim.

Belirli bir zaman sonra aralara roman serpiştirmeye başladım. Akıcılıkla birlikte günlük okuduğum sayfa sayısı artıyor, daha fazla kelimeyle içli dışlı oluyordum. Okuduğumu anlamaya çalışırkende pratiklik kazanıyordum.

Sonra hayatımda çeşitli noktalarda sağlam atışlar yapmama yardımcı oldu bu kitaplar…

Öyle ki geçen gün kitap fuarında bir kız arkadaşımla karşılaştığımda yanımda bulunan Devran, kızla konuşmam sırasında bir repliği hatırlatarak abi çok güzel konuştun inan ben olsam hayatta böyle konuşamazdım, dilim tutulurdu dedi.

5 mayıs gecesi de acil servis ararken sürekli dolu olduklarını gördük ve daha sonra birine girip şimdi sıra alsak ne kadar zaman sonra bakılırız diye sorduk…

Adam hasta kim diye sordu.

Arkadaşım beni gösterdi.

Ardından neyiniz var diye soran adama

Pek önemli bir şey değil, ne kadar bekleriz acaba diye sorduğumda artist şekilde 3 saat dedi ve oradan çıkarken herkesin bana baktığını gördüm.

Şimdi narsist bir yorum yapmak istemiyorum ama hayatımda değişen bazı şeyler olduğu da gözle görülür bir gerçek…

Zor zamanlarımda bana yardımcı olan kitaplarıma teşekkür ediyorum. Tabi kaliteli yazılarıyla bizlere hazinesini sunan yazarlara da…

İhmal nedenim İzmir’de geçirdiğim günlerin çok dolu olması ve buraya yazı yazacak kadar boş zamanımın olmaması…

İzmir’de neler yaptığım konusuna gelince, tatilimin ilk 3-5 günü arkadaşlarımla görüşüp, nacizane Sigorta Acentemize gittim. Ardından arabayla gezme zamanı gelmişti. İlk 3-5 günün gecesi edindiğim trafik tecrübesi ile yavaştan kendi kendime araba kullanacak duruma geldim. Ardından evdekilerin de bana olan güvenlerinin arttığını gördüm ve arabayla tek başıma gezmeye başladım. Ardından acentenin işleri olduğunda arabayla, yapılacak işlere koşturdum. Hem iş bitiriyor hemde arabayla geziyordum. Büyük keyifti doğrusu…

Hayallerimde biri tek başıma arabayı alıp kimseyi rahatsız etmicek şekilde ( pencereleri kapatıp ) müziğimi açıp herhangi bir yolda seyretmekti. İşte bunu yaptım. Ardından arkadaşlarımla buluşmaya giderken arabayı kullanmaktı hayalim… Bunu da yaptım. Devran kardeşimle İzmir turu atmaktı. Bunu da yaptım. Onu Ayrancılar’a arabayla götürmekti bunu da yaptım. Hatta arabayı park edip bir de nescafe 3 in 1 bile içtim.

Son hayalim takım elbisemi giyip arabayla İzmir Turu atmaktı. İşte bir tek bu kaldı. Son gün aklıma geldi ancak işlerim nedeniyle yapamadım.

1 ay 14 gün sonra umuyorum ki İzmir’de olur ve bunu da yaparım.

Hayatın güzelliklerini görmeye başladığım şu günlerde Ankara’ya gelmem elbette ki psikolojik açıdan kötü oldu. İzmir gibi yeri bırakıp yine buraya gelmek üzücü ancak burada da güzellikleri görebileceğim ortamlar yaratmak amacındayım.

Bu bağlamda bugün bazı şeylerden fedakarlık edebildim. Mesela “Batak” oynamayı bırakıp sitelerime konu açtım. Haftasonu da ders çalışarak, alttan kalacak ders sayısını azaltma amacındayım. Bunu da başardığım zaman keyfime diyecek bir şey olmayacak…

Hadi yemek yiyelim dedi ilk, böyle etkileyemedi.

Ne yapayım yemekte dedi, yumurta dedim uyku mahmurluğuyla… Ankara’da her sabah yumurta yiyen başkasıymış gibi… Tamam yapıyorum dedi ama o an kaynamış yumurta istiyorum dedim. Bir nebze kurtarmıştım sabahı…

Ancak onları yaptıgını söyleyip geldiğinde de ” sonra yiyeceğim ” dedim. İşte bu anda hiç beklemediğim şekilde ” Ankara’dan geldin, yarın gideceksin bir kahvaltı bile yapamadık ” dedi. Bu benim için önemliydi ve hemen doğruldum diyebilirim.

” Sabah sabah Seda Sayan ” eşliğinde başladı kahvaltımız… Reklama girdiğinde ” Her şey dahil ” programına geçtik… Bu sırada da kaynamış yumurtlarımın 2.sini yiyordum.

Yemek faslı bitmişti, hızla toparlanıp nacizane sigorta acentemizin yolunu tuttum. Burada ” salı ” gününe almış olduğum bileti iptal ettirdim. Henüz almasamda pazar ya da pazartesi gününe yeni bir bilet almayı düşünüyorum.

Daha sonra Devran ile buluşup kitap fuarının yolunu tuttuk… Burada uykusuz dergisinin birer çizimini alıp Genç praksis dergisine uğradık… Burada eskiden beri arkadaşlığımız olan İlker ile kısa bir sohbet edip birer Genç Praksis aldık…

Fuar alanının çevresindeki güzel ve sade bir mekandan ikişer ayvalık tostu yedik ve ” Server Tanilli ” nin söyleşine gittik…

Oradan çıktık kordonda birer bira ile günün birbirimizle geçen kısmını 90 otobüsünde sonlandırdık…

Yine nacizane sigorta acentemizin yolunu tuttum ve orada Ömer Genel müdür ( kendi aramızda ) ile biraz muhabbet ettik…

Buradan da eve gittim. Abim gelene kadar bilgisayar başında zaman geçirdim o gelince de bilgisayarı devredip kitabın kalan kısmına yumuldum, derken babam geldi ve arabanın anahtarını kaptım elinden…

Abime baktım ve geliyor musun, dedim. İnternette işi olduğunu söyledi. Babama da aynı teklifi yaptığımda ” yorgunum ” yanıtını aldım. İyi o halde ben yalnız çıkıyorum dedim ve evden çıktım arabayı çalıştırıp kısa bir Gaziemir turu attım. Ardından Gaziemir ‘ de bu işin gelişmeyeceğini düşünerek Menderes’e kırdım direksiyonumu… İlk kez yalnız araba sürmenin zevkini alıyor, sorumluluğunu üstleniyordum. Garip şekilde hoşuma giden bu sürüş zevkine Menderes dönüşüyle şimdilik son veriyorum.

Kitabımın son 30 sayfasına geldim ve heyecan iyice tavan yaptı. Tatlımı yerken kitabımı bitirme zevkini yaşamak üzere şimdilik bu satırları bırakmak istiyorum.

İyi geceler…

Diyor ki;

Kim demiş haram nedir bilmez hayyam

Ben haramla helali karıştırmam

Seninle içilen şarap helaldir

Sensiz içilen su bile haram…

Hem aşık, hem de şarapsever biri olması bizi kendine çekiyor elbette…

Rubailerinde görülen ortak bir özelliktir şarap sevgisi…

ve bu genel kültür bilgisini verdikten sonra birkaç günlük özete başlayalım yine…

İzmir’e 15 gün öncesinden aldığım ucuz uçak bileti ile gelmek amacıyla uçuşa iki saat kala otobüs aramaya başladım. Havaalanı otobüslerinin yakınlardan kalktığı hakkında bir ön bilgiye sahiptim ama bir de tam yerini öğrenmek gerekiyordu. Arayıp buldum ve İzmir’e yolculuğumun ilk adımı atılmış oldu. Çeşitli aşamalardan geçip elimle koymuş gibi pegasus’un check kısmını buldum ve yerimi aldım. Bu sırada cam kenarı ayrıntısını söylemeyi unutmuş olmama rağmen çekçi abla ince düşünmüş olsa gerek bana cam kenarı yer vermiş, kendisine buradan teşekkür ediyorum.

Uçağın 10 dakika rötarlı kalkacağını öğrendiğimde biraz hüzünlenmiştim ancak rötarın 20 dakika olması daha da gerdi beni… Uçaktan korktuğumdan değil, İzmir’e 20 dakika geç gitmekten dolayıydı sitemim…

Yolculuk sırasında aynı sırada oturduğumuz abi uyuklayıp horlamaya başlayınca bende elimdeki kitaptan ayrılmak zorunda kaldım. Bu ses ile kitaba konsantre olmak pek zordu. Gece de bulutların içinden geçmek hiç zevk vermiyordu, yapacak bir şey yaparken abiye eşlik ederek hafiften uyumaya karar verdim. 45 dakikalık yolculugun 10 dakikalık kısmını böyle geçirdim ve uçak inişe geçerken anons yapıldı. Bu sırada birinin bebeği ağlamaya başladı fln… Yere yaklaştıkça mutluluğum artıyor, yüzümde aptalca bir gülümseme oluşuyordu. İçimden ” heyt be, güzel İzmir ” diye bağırıyor, dışarıya gülücük olarak iletiyordum.

Böylece yolculuk bitti. Ardından bir taksiyle yakındaki evime vardım. Taksici de Gaziemir’li çıkınca aramızda hoş bir sohbet geçti. Sonunda evime gelmiştim. Annem taksi sesiyle birlikte cama çıktı ve ona el sallayıp kapıya yöneldim. Böylece hasret kısmen bitmişti ancak henüz kordon’a gitmemiş olmam nedeniyle İzmir’de saymıyordum kendimi…

Ertesi gün kardeşim devran’ı dershanesinden alıp gittim. Önce tato denilen bir yerde iki bira çaktık ardından da kordon’un mavisi ve kıyının yeşilinin buluştuğu yere bıraktık kendimizi…

Uzun bir sohbet ve ardından Gaziemir’e yolculuk… Burada yaklaşık 1.5 saatlik bir pro evulation soccer oyunu ve evlere dağılma…

Bugün ne yaptığımı da anlatmam gerekirse, yaklaşık 2 saat araba sürdüm. Gaziemir – Menderes arasında hoş bir gezinti yapıp pratik bilgimi geliştirdim.

Biletimi ileri tarihe atıp İzmir’de yaşamanın zevkini en güzel şekilde yaşamak istiyorum.