Öncelikle bir bölüm tutturursunuz ve sorarlar ” bitince ne olcaksın ”

E daha yeni başladık teyzecim, bismillah…

Endişeye ve sinire gerek yok nitekim bu teyzeler klonlanarak önünüze çıkacak bu yetmiyor gibi amcalara da bu hastalık geçicek…

Ben bu konuda pek muzdarip değilim. Nitekim ” elektrik öğretmenliği ” diince haa öğretmen olcaksın yani hıı iyi iyi evladım.

Üniversiteden arkadaşınızı ailenizle ya da tanıdıklarla fln tanıştırmanız gerekebilir. Bu hemcinsiniz olabileceği gibi gönlünüzü kaptırdığınız kız da olabilir.

İlk soru aynı sınıfta mısınız olur.

Transkript’de geçtiniz ya da kaldınız yazmadığı için bu soruya verilecek cevapların çoğu gerçeği yansıtmaz.. Dini bütün biri bu soru karşısında terleyebilir, heyecana gerek yoktur. Kısmen deyip geçmek gerekir.

Alttan ders kalması olayını karşıdaki kişiye anlatmak epey zordur. “Nasıl yani hıı bizim zamanımızda öyle değildi “  E ortaokulda bu sistem hala uygulanmıyor teyze ( o günün şartlarında pek üniversite mezunu olmadığından yani yoksa teyzeleri ya da amcaları yermek değil amacım.. )

Takdir teşekkür soranlara da rastlayan varmış, bana denk gelmedi.

Derslerin nasıl sorusunu yanıtı da hep ” iyi ” olur.

Okul bir sene uzatılınca da ” bizim okulu 4 senede bitiren yok zaten ” lafı da bir klişedir. ( bizim bölümü harbiden 4 senede bitiren yok ama.. )

Az önce abimin İstanbul’dan bir arkadaşı geldi. Muhabbet ediyorduk konu şehirlere geldi. Ankara hakkında konuşuyorduk ki konu İstanbul – İzmir olayına geldi.

Ben kaptırmışım, ” İzmir, İstanbul’a göre daha sakin bu yüzden en iyi şehir burası diye düşünüyorum ” dedim ve ardından İstanbul hakkında bir sürü şey söyledim. Ulaşımıdır, insan profilidir fln..

İyi de ben İstanbul’a hiç gitmedim ki.. Nasıl yamattırmışım ama şaşırdım, sonradan farkına vardım. Adamda beni İstanbul hakkında bilgili biri sanacak, töbe töbe..

Abim üniversiteyi kazanmış, İstanbul’a gidiyordu.

Uğurlamak ailesi olarak bizlere düştüğü için otogar’a kadar gittik…

Otobüse eşyalarını verdiği zaman aynı otobüste abimin yaşlarında birkaç kız olduğunu gördüm ve içimden ” giderken arkadaş olurlar herhalde ” diye geçirmeye başladım. Öyle ya o güne kadar bindiğim Şehirlerarası otobüslerde hep sıcak bir ortamdaydım. Nitekim akrabalarla birlikte gittiğimizden otobüste istediğimiz müziği dinlettiğimiz bile olmuştu.

Bir süre sonra abim geri geldi ve tekrar İstanbul yollarına düşerken ben hala aynı şeyi düşünüyorum. Ne güzel ortam falan diye hafif iç geçiriyor, onun yerinde olmak istiyorum.

ve gün geldi, Ankara otobüsüne tek başına bindim. Bir çocukluk hayalim gerçekleşiyordu. Tek başına otobüs yolculuğu… Hey maşallah!

Kitap , Müzik derken yol bitiyor, acayip güzel oluyordu.

Derken ” Anadolu ” adlı şirket arabalarına Televizyon yerleştirdi. Her koltuğun arkasında televizyon vardı bu da ilgi çekiyordu.

Bir zaman sonra Kamil Koç , ” Rahat Hat ” adlı otobüslerini piyasaya sürdü ve artık otobüste wireless keyfi başladı.

ve Pegasus hava yolları ucuz bilet kampanyası çıkardı, otobüs seferlerine ara verdi öğrenciler…

Bende tabi…

Bir senelik bir arkadaşlığımız vardı ama sevgili olmamız İzmir’e gelmeme 3 gün kala, 7 haziran’a denk geldi.

Beraber ve dolu dolu geçen 2 günün sonunda öyle bir ayrılık yaşadık ki, ikimizde bunun acısını uzun zaman yaşayacağız…

Hiç sevmediğim Ankara’ya tatil bitmeden gideceğim belki de… Sadece onun için…

Bana, sevdiğini hissettiren 2. kız kendisi… Üstün bir kız yeteneği olduğunu düşündüğüm bu olaydan sonra eski hatalarımı bu ilişkide de devam ettirmemek için gerekli her şeyi yapıyorum.

Bunun dışında İzmir’de günlerim çok ama çok dolu geçiyor.

saat 9′da başlıyor gün ve gece 1-2 gibi bitiyor.

Dün gece arkadaşın beyazevler’deki evindeydik… Saatin böyle hızlı aktığı başka ev görmedim ben…

İzmir’in birçok yerini ayaklarınızın altına seren bu evde saatler gerçekten çok hızlı geçiyor.

Ertesi gün iş olmasa orda öyle bir piiz yapılırdı ki 1 yılın stresi 1 gecede çıkardı.

Yarın da halı saha maçı var, akşam onunla geçecektir.

Dükkana gelip gidenlerle iletişim kurarken farkettim ki artık kendimi dinletebiliyor ve konuştuğum insanların gözlerine bakıyorum.  Böylece hem güven veriyor hem de daha sosyal olduğumu düşünüyorum.

Ev arkadaşlarımla yollarımızı ayırdık, yeni bir eve taşındım dün…

Bir arkadaşımı arayıp ev buldum, diğer arkadaşımı arayıp eşyalarımı taşıyabilir misin diye sordum ve tabi kardeşim yanıtını aldım.

Farkettim ki benim dostlarım oluşmuş Ankara’da… Bana kazandırdığın en güzel iki şey, dost ve sevgili Ankara…

İki arkadaşın hikayesini anlatıyor. Biri çok zengin diğeri ise onun hizmetçisi gibi bir şey… Ancak aralarında farklı bir arkadaşlık var.

Bu kitabı aldıktan 2 gün sonra kitaba ait filmi buldum. Onu da hemen edindim ancak sırasını bekliyor. Öncelikle kitabı bitirip kafamdaki kahramanlarla oradakileri karşılaştıracağım…

Yakup Kadri Karaosmanoğlu ‘ nun Ankara kitabıyla başlayan bir diğer etkinliğimse bilmediğim kelimeleri TDK yardımıyla öğrenmek ve mümkün olduğunca günlük hayata yaymak oluyor. Murat ile her gün yarım saatlik muhabbetimiz halk arasında bilinmeyen ya da kullanılmayan kelimeler üzerine dönüyor.

Bir haftada 25-30 yeni kelime öğrendim sanırım.

Uzun zamandır ezberleme yeteneğimi kullanmamış olmanın verdiği dezavantajı yavaş yavaş kırmaktayım.

Ömer Hayyam rubaileri, Nazım Hikmet şiirleri derken hafızamı aktif olarak kullanmaya başlamıştım. Artık bir kez dinlediğim ya da okuduğum şiiri bile ezberleme yolunda adım atabiliyorum…

Şiirlerin, insanı farklı bir dünyaya ittiğini ne yazık ki geç anlayanlardanım ancak arayı kapatmak için herkesten çok çalıştığımı düşünüyorum.

Bu arada, ” Gökyüzü son gözyaşlarını döktü ” başlıklı yazıma inat şuan Ankara’ya yağmur yağıyor. Güneş, elini eteğini çekti gökyüzünden… Bulutlarla kaplı bir hava ve yarım saat sonra başlayacak ” İngilizce ” Finali…

Güzel geçmesi dileğiyle hafiften hazırlanmaya başlıyorum, iyi günler…

İhmal nedenim İzmir’de geçirdiğim günlerin çok dolu olması ve buraya yazı yazacak kadar boş zamanımın olmaması…

İzmir’de neler yaptığım konusuna gelince, tatilimin ilk 3-5 günü arkadaşlarımla görüşüp, nacizane Sigorta Acentemize gittim. Ardından arabayla gezme zamanı gelmişti. İlk 3-5 günün gecesi edindiğim trafik tecrübesi ile yavaştan kendi kendime araba kullanacak duruma geldim. Ardından evdekilerin de bana olan güvenlerinin arttığını gördüm ve arabayla tek başıma gezmeye başladım. Ardından acentenin işleri olduğunda arabayla, yapılacak işlere koşturdum. Hem iş bitiriyor hemde arabayla geziyordum. Büyük keyifti doğrusu…

Hayallerimde biri tek başıma arabayı alıp kimseyi rahatsız etmicek şekilde ( pencereleri kapatıp ) müziğimi açıp herhangi bir yolda seyretmekti. İşte bunu yaptım. Ardından arkadaşlarımla buluşmaya giderken arabayı kullanmaktı hayalim… Bunu da yaptım. Devran kardeşimle İzmir turu atmaktı. Bunu da yaptım. Onu Ayrancılar’a arabayla götürmekti bunu da yaptım. Hatta arabayı park edip bir de nescafe 3 in 1 bile içtim.

Son hayalim takım elbisemi giyip arabayla İzmir Turu atmaktı. İşte bir tek bu kaldı. Son gün aklıma geldi ancak işlerim nedeniyle yapamadım.

1 ay 14 gün sonra umuyorum ki İzmir’de olur ve bunu da yaparım.

Hayatın güzelliklerini görmeye başladığım şu günlerde Ankara’ya gelmem elbette ki psikolojik açıdan kötü oldu. İzmir gibi yeri bırakıp yine buraya gelmek üzücü ancak burada da güzellikleri görebileceğim ortamlar yaratmak amacındayım.

Bu bağlamda bugün bazı şeylerden fedakarlık edebildim. Mesela “Batak” oynamayı bırakıp sitelerime konu açtım. Haftasonu da ders çalışarak, alttan kalacak ders sayısını azaltma amacındayım. Bunu da başardığım zaman keyfime diyecek bir şey olmayacak…