Geçen gün yine telefon geldi ve bu sefer sağlık sigortası hakkında güzel bir acenteler toplantısı yapılıp bilgi alışverişi sağlanacaktı. Katılmak zorunlu değildi. Hatta toplantı hotelde olacağı için ne kadar az kişi gelirse şirket için o kadar iyiydi.

Bu tip işlerle öğrenci olduğum için ben ilgileniyordum ve buraya da ben gidecektim.

Ancak babamdan da bu iş karşılığı isteklerim vardı.

İstek demesek de duygu sömürüsü desek daha doğru olur.

Şöyle ki, toplantımsı olay hotelde gerçekleşeceğinden güzel giyinmek ( takım elbise fln işte .. ) gerekicekti. Güzelce giyinip oraya otobüsle gitmek de pek olmazdı. ( aslında olurdu. )

Babama böyle söylediğimde biraz ikna oldu. Sonra diğer iş yeri sahipleri arabayla gelir ben otobüsle giderim, prestijimiz sarsılır böylesi iyi olur dedim.

Babam ikna olmuştu. ( çok çabuk ikna oluyor ama neyse.. )

Bu sabah

Saat 7.30′da ayaktaydım. Babamda işe gitmek için görevli aracı bekliyordu. Malum işyeri Menderes’de olduğundan yürüyerek gitmesi pek mümkün değildi. Önce kahvaltı yaptım. Ardından duş almak istedimse de suların hala gelmediğini görünce yalnızca saçımı yıkamakla yetindim. Güzelce giyindim ve büroya gidip kravatımı yaptırdım. ( şunu öğrenmem gerek ) Ordan çıkıp Alsancak yolunu tuttum. Hoteli bulabilmek için fuarın 9 eylül kapısının önündeki meydanda iki tur attımsa da tur yazısını görünce kesin ontur hoteldir diyerek oraya doğru gittim. Otoparkın yerini öğrenip arabayı bıraktım ve içeri girdim. ” xxx toplantısı ” levhasını takip edip salonu buldum. İçeri girdiğimde yalnızca iki bayan vardı. Önce doğru yer mi diye sorguladım, ardından bayanlarla tanıştık.. Derken sonradan Denizli acentesi olduğunu öğrendiğim bir abi girdi ve “  U ” şeklindeki salonda karşı tarafıma oturdu. Onunla da kısa bir muhabbet ettiler ve abi bana doğru geldi. Boş durmayalım, tanışalım dedi. Tanıştık, ardından iş hakkında konuşmaya başladık. Bana nazaran daha tecrübeliydi. ( nitekim öğrenci olduğum için işin başında duramıyordum. )

Poliçe tanziminde ona bir yöntem söyledim, o da bana bizde öyle düşündük ama şirket izin vermedi dedi.

Bize verdiğini, hiçbir sorunda yaşamadığımızı belirttim.

Herkes geldi, toplantımsı başladı.

Toplantı sırasında konuşmacı hanımla aramızda güzel diyaloglar geçmeye herkes eğlenmeye başladı. İlk geldiğinde ciddi duruş sergileyen insanlar bir anda tebessümle bize katıldılar.

Toplantıda örnek verilip sorular soruluyordu ve bu soruların çoğu bana geliyordu. En sonunda sağlık sigortasının doğum ile ilgili bir sorusu daha geliyordu ” zaten bugün doğum konusunda uzmanlaştım ” dedim. Ortamın o anki durumu ve söyleyiş tarzımdan olsa gerek herkesin tebessümü belirgin şekilde görüldü.

Bir acente şakayla karışık ” numaranı alalım senin ” dedi.

Bugünlük bu kadardı. Yarın yine saat 9.30 ‘ da gideceğim. Daha bir kaynaşık ortam olacağı kanısındayım.

biz bizeyiz diye not : Aslına bakarsak giderken biraz şüphelerim vardı. Henüz 20 yaşındayım, oradakiler geneli itibariyle 35 ve üstü olacaktı. Bu bağlamda ortamdan beklentilerimin hiçbiri olmayabilirdi. Artık yaşları geçmiş olması nedeniyle hayata daha ciddi bakıyor olabilirler, bana çocuk gözüyle bakabilirlerdi. 20 yaşında çok ciddi bakmıyor olabilirdim hayata..

Öyle olmadı. Dört kişilik güzel bir grup olduk orda… Tüm aralarda beraberiz, sürekli iş hakkında konusuyoruz. Aslında bu tarz işler hem kişisel gelişim hem de iş için deneyim kazanadırıyor.

ne uzun yazı, içimde kalmasın diye her şeyi yazdım.

Bu bağımlılıktan kurtulmuştum ki bugün yine aklıma geldi. Paslanmış ellerimi kontrol etmenin zamanı gelmişti.
Kontrol görüntülerinden önce size typeracer adlı sitenin hizmeti hakkında kısa bir bilgi vermek doğru olacaktır.

O an sitede olan yarışmacılara bir metin veriliyor. Bu metini en kısa sürede yazana bir şey yok.. Biraz ego tatmini o kadar…
Bu metinde büyük – küçük harf uyumu, noktalama işaretleri falan veriliyor. Bu yüzden sıradan yazı yazmaya pek benzemiyor. Biraz daha zaman kaybı yaşıyorsunuz.

Sitede verilen metin ingilizce ve genelde rakipleriniz yabancı oluyor.

Şimdi geçiyoruz yarışmadan görüntülere…

Birinci görüntümüz ilk yarışmanın sonunda çekilmiştir.
typeracer-race" src="http://img16.imageshack.us/img16/2668/13592316.jpg" alt="" width="444" height="155" />

Sonuçtanda belli olduğu gibi zorlu geçen bir yarışmadı ve dakikada 72 kelime ile 2. oldum.

2. Yarışmaya geçince toplam 5 kişi olduğumuz ve yazmamız gereken metni görüyorsunuz…

f

Bu metni en hızlı yazan kişi olmak için çabaladımsa da olmadı.

Görüldüğü gibi yine 2. oldum.

Şu misafir kimse iyice kıl olmaya başlamıştım.

ve son yarışmam…

Doğrusunu söylemek gerekirse bu yarışmada 1. olacağımı biliyordum. Önceki yarışmalardaki istatistikler beni favori gösteriyordu ve içimden ” kesin kazandım ” dedim.

Yazılacak metin zordu.

ve sonuç…

Metnin zorlugundan ve grubun basitliğinden fazla kasmaya gerek kalmadan 1. olmuştum.

Boyum uzamadı, ego’m şişmedi.

Elime bir şey geçmedi aslında.. Hem boş zamanımı değerlendirdim hem de hoş bir etkinlik oldu. Bazen geçtiğiniz kişiler sizin facebook profilinizi bulup tebrik edebiliyor.

Bana bir kez oldu gerçi.. Arkadaşın yurt dışından bir çok arkadaşı oldu. Dakikada 100 kelime yazsam benim de olur galiba..

Yaşamak hakkında çeşitli yorumlar yapıyorlar;
Zor, sıkıcı, yorucu…
Ulan hadi ordan diyesim geliyor bazen…
Köpekler bile rahat rahat yaşıyor hayatını bu devirde, bir köpek kadar olamıyorsan tüh sana!
Yolda giderken üç köpek gördüm. İkisi çiftleşiyor biri onları seyrediyordu. Rahatsız olduğumu belirtmek için korna çaldım. Aynı pozisyonda hepsi bana baktı sonra devam ettiler. Çok garip lan! Başkası olsa beni nasıl dinlemezsiniz diye ezebilirdi onları. Ben doğal seleksiyon dedim ve geçtim.

Biraz rahat yaşamak lazım gari…
Size ” the secret ” kadar olmasa da kaliteli bir sır vereyim, bir şeyi ne kadar isterseniz o kadar uzaklaşırsınız…
Yaptığını her hareket ters yönde ivme kazanır ve sonuç game over!

( çok biliyon sen!.. )
Evet, biliyorum. Sir Alex Ferguson kadar olmasa da bizim de bir tecrübemiz var.

Küçükken ne olacaksın diye sorarlardı.
Ne boktan sorudur o!?!
Ben sana yaşlandığında ne bok yiceksin diye soruyor muyum?
Hayır de mi?
Utandın galiba…

Ben sıradan bir çocuktum galiba ” doktor olacağım ” fln derdim.
Oysa ki gazetelerde, dergilerde okuruz. Ben farklı çocuktum ” uzay mühendisi olacağım ” derdim hep ama manken oldum fln yorumlarını…
İyi bok yemişsin..

Hala büyüyünce ne olacağımı bilmiyorum. Sis bulutu var gelecekte ve göremiyorum önümü…
Doktor olamayacağım kesinleşti gibi… Tıp okumadan olunsa kesin olurdum.

Bu arada bir yanlış bilgiyi düzeltmek, bir kitapta okuduğum bilgiyi de satmak isterim.
Tanrı kelimesi bize hep günah diye ezberletildi. Bu kelimenin kökü Ten-Gri ‘ dir. Bu da eski Türkçe’den gelir.
Allah arapçadır ve bize hep arapça söylememiz öğretilmiştir. Arapça konuşun, arapça düşünün arap olun ulen!

Günümüzde kullandığımız birçok kelime arapçadır ve ne yazık ki gittikçe de dilimize girmektedir.
Bir arapla konuşurken sorun yaşamayacağımız günlerin gelmesinden korkuyorum.
Azerilerle anlaşamıcaz falan, düşünsene!.. Tanrım!

Unutmuşum : Şarkıyı dinlemek isteyenler olur diye alta youtube şeysini ekliyorum, dinleyin beğenin inş..

Kitap çıkalı uzun zaman oldu, belgeseli olan bir kitap…

Secret kitabının yazarı burada ” büyük sır “rın saklı olduğunu söylüyor.
Basitçe anlatmak gerekirse,
Yazar ” bir şeyi çok isterseniz o olur ” diyor.

Şuan herkesin aklından zengin olmak geçiyor, farkındayım.
Bir kişi de ” arkadaş benim gönlüm zengin olsun ” dememiştir.
Ha, gidip Angelina Jolie’yle sevgili olmayı falan da istemeyin… Ütopik şeyler bunlar… Secret’ında bir sınırı var canım!

Evde oturup sürekli zengin olmayı düşünecek binlerce kişi vardır. Yapmayın böyle…
Yazar der ki,
Bu güne kadar yaşamış tüm dahiler ve zenginler bu yöntemi biliyordu.
Alemin akıllısı secret’ın yazarı, direk paylaşmış bu bilgiyi…
Benim düşüncem şudur ki bu güne kadar gelmiş geçmiş en dahi kişiler, sıfatlarından belli dahi oldukları için bu güne geldiler..
Zenginler zekası sayesinde…
Bu kitabın yazarı da zekası sayesinde şuan paraya para demiyor.
21. yüzyılda insanlara umut verecek her türlü kitap satar ( bu da yazarlara nacizane tavsiyem )
Umut fakirin ekmeğidir diye boşa dememişler… Bu fakirlik maddi ve manevi olarak karşımıza çıkabilir.
Duygusal bağlamda fakir insanlar vardır, bunlara ben ” takoz ” derim. Güzel hatunlarla çıkarlar ve paso yer, içerler…
Güzel hatunla ne kadar çıkılır?
Bu sorunun yanıtı 1-7 gündür. Fazla çıkmaya kalkarsanız takke düşer, kel görünür. Makyaj akıp gidince güzellik de kaybolur.
O yüzdendir ki hanımefendi kızlarla gezip tozmak gerekir. Takoz tayfanın bu konuda şansı yoktur. Bu tip kızlarla yalnızca duygusal gerekliliği tamamlamış erkekler çıkabilir.
Bu erkeklere bir örnek alabilir miyiz?
Onu da kendiniz bulun gençler…

( ha bu arada, secret’a bok atmıyorum, yanlış anlaşılıp dava falan açılmasın.. Harç zammı gelmiş zatn.. )

Yanında her daim bir çiçek bulunduran bu dayı, dükkana her geldiğinde tatlı konuşmasıyla bizleri eğlendiriyor.

Son gelişinde Hakan abi, ” dayı, hep gülle geziyorsun neden öyle ” diye sordu. Kulağının üstünde duran sümbülü masaya koymuş olan dayı ” o gül değil sümbül ” dedi. Önce herkeste tebessüm oluşturdu.

Her daim yüzü gözü bakımlı olan bu dayı tahminim 80′li yaşlarda ve çiçekle gezmesinin nedeni de hayat arkadaşı nineden kalmış bir hatıra olabilir.

Dayı faturalarını ödedikten sonra dükkandan çıkıyordu ki Hakan abi tekrar ” dayı çiçeği unuttun ”

Dayıdan tarihi cevap o an geldi ” onu, sana bıraktım ”

bu enstantane hayatım boyunca unutamayacaklarım arasına girdi.

Sabah kahvede otururken gördüm aynı dayıyı, yine kulağının üstünde sümbül vardı ve önüne bakarak derin düşüncelere dalmıştı. Yeşil gözlerinin bu güne kadar gördüklerini irdeliyordu belki de…

Belki de yıllarını paylaşmış olduğu ve her daim çiçeğinde saklı olan nineyi…